บทที่ 2- ข้าวปั้นเป็นอะไร!? (2)

Writer’s talk

กริ้งงงงงงงง!

หลังจากเสียงกระดิ่งหมดคาบขึ้นก็มีเสียงนักเรียนคุยกันจ้อกแจ้กจอแจทันที แต่มีเสียงนึงที่แตกต่างไปจากเสียงอื่นๆ คือ……..

“ปั้น ปั้น ปั้น แงงงงงงง แกหันมานี่สิ งอนอ่าไรเค้าอ่าาาาา (T^T) ง่า ตอบหน่อยจิ (TT)” ใช่แล้ว มันคือเสียงของโรเซล่าที่ตามง้อข้าวปั้นอยู่นั่นเอง…. แล้วผลลัพธ์ที่โรเซล่าได้จากข้าวปั้นคือ

“( – -)” ข้าวปั้นเหลือบตามองแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

และทันทีที่ข้าวแนออกไปโรเซล่าก็ตามไปทันที ตามด้วยเหล่าผองเพื่อนแสนสอดรู้ (ไอติม ริสซี่ น้ำ หว้า และเหล่าตัวประกอบที่ยังไม่ได้แนะนำ : เฮ้ย! ไม่ได้สอด แค่อยากรู้!)( ฮิเมะ : จ้าๆ) ก็ตามไปทันที ระหว่างทางก็ไปเจอกับโรเซล่ายืนทำหน้าสิ้นหวังอยู่ท่ามกลางถนนที่มีคนเดินขวักไขว่ไปมาและแสงไฟ เอ้ย! ยืนอยู่ตรงที่นั่งกินข้าวประจำของกลุ่ม แต่ไม่มีวี่แววของข้าวปั้นเลยซักนิด ลูกหว้าจึงเข้าไปถาม

“แมว ลิงหายไปไหนอะ”
“ไม่รู้สิ เฮ้ย! ไอ้หว้า! ฉันไม่ใช่แมวเว้ย!” ชิ! ทำไมมีแต่คนคิดว่าเค้าเป็นแมวนะ (-^-)
“อ้าวเหรอ! เห็นชัดๆเนี่ย โอ๋ๆ อย่าทำหน้างั้นสิ เดี๋ยวให้กินมีโอนะ”
“หว้า! เชอะ! กินข้าวดีกว่า (-^-)“
“โอ๋ๆ อย่างอนนะ เดี๋ยวเอาช็อกโกแลตมาให้”
“……” เงียบ หว้าเหงื่อตกทันที
“น่าๆ เดี๋ยวเอาช็อกโกแลตมาให้ นะ หายงอนเหอะ (^^;)” ถึงจะรู้ว่าไม่ได้งอนจริง แต่เงียบมันน่ากลัวนะเว้ย! หว้าคิดในใจ
“โอเคก็ได้ (^^) แต่ต้องเอามาให้จริงๆนะ (‘ ^ ‘)”

“จ้าๆ ไม่ต้องทำหน้าแมวเลยนะ”
“(^^)” แนะ! ยิ้มอีก หว้าคิด

หลังจากที่สมรภูมิจบแล้วโรสก็พูดคุยเล่นต่อไปกับเพื่อนๆ โดยที่ในหัวก็ยังคิดเรื่องของหว้าอยู่………

ณ โต๊ะตัวหนึ่งในโรงอาหารปรากฏร่างเด็กผู้หญิงสวยคนหนึ่ง ดวงตาสีดำเป็นประกายและผมสีดำเงางามกำลังนั่งอยู่ หากไม่ติดว่าบนหน้าเจ้าหล่อนมีแว่นกรอบดำบนใบหน้าล่ะก็ คงจะสวยขึ้นกว่านี้ เด็กสาวคนนั้นนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์จนเพื่อนๆไม่กล้าเข้าใกล้ แม้ว่าจะเห็นก็เถอะ (-_-;;) เด็กสาวนนั้นนั่งพลางคิดว่า หึ! ยังไงโรสก็ไม่มีทางรู้หรอก ว่าเราโมโหอะไร ไอ้แมวตัวนี้ซื้อบื้อชะมัด! แตถึงอย่างนั้นก็เถอะ เราไปโกรธมันก็ไม่ถูกนี่นา เอ….. ใช่แล้ว…..คุณคิดถูกแล้วล่ะ เด็กผู้หญิงคนนี้ก็คือ…..ข้าวปั้นนั่นเองและแน่นอนโรสไม่มีทางเห็นปั้นแน่ๆ เพราะตรงนี้เป็นจุดบอด ที่โรสไม่มีทางมองเห็น

กลับมาทางโรส สำหรับโรสแล้วเวลาง้อใครเธอจะดูที่นิสัย สภาพแวดล้อม ความเป็นไปได้ ฯลฯ ของบุคคลนั้นๆ ซึ่งเอาแล้วปันคงไม่ได้โกรธอะไรมากมายหรอกคงแค่โมโห เรื่องทั่วไปนั่นแหละ ที่ตอนแรกโรสไม่คิด เพราะตอนนั้นต้องรอสมองประมวลผลซักพักก่อนถึงจะทราบว่าปั้นโกรธอะไรเธอ

 

 

กริ้ง! เสียงกริ่งเวลาเรียนคาบสุดท้ายดังขึ้น คุณครูหนิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับชีท ซึ่งเดาแล้วคงไม่ได้เอามาอ่านเล่นแน่ๆ

“เอาล่ะจ้ะ วันนี้เราจะมาสอบวิทย์กันนะจ๊ะ ไดไปอ่านทวนมาแล้วใช่ไหมจ๊ะ” นักเรียนทุกคนพยักหน้าหงึกๆ

“จ้ะ ดีมากจ้ะ เอาล่ะจ้ะ แยกโต๊ะเลยนะจ๊ะ เดี๋ยวครูจะแจกข้อสอบให้ มีข้อสอบทั้งหมด 40 ข้อ กากบาท 30 ข้อ เติมคำอีก 10 ข้อ นักเรียนได้ครบแล้วรอสัญญาณจากครูนะจ๊ะ ครูให้เวลาทำ 50 นาที” จากนั้นคุณครูหนิงจึงแจกชีทและให้เด็กเริ่มทำทันทีที่เด็กได้ชีทครบทุกคน

 

“เอาล่ะจ้ะ ส่งชีทมาให้คนข้างหน้านะจ๊ะแล้วเก็บของกลับบ้านได้เลยจ้ะ” คุณครูพูดแล้วปล่อยให้นักเรียนส่งชีทข้อสอบไปข้างหน้า โดยที่ระหว่างเก็บของมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งมาพูดกับโรสว่า

“นี่โรส โรสรู้ปะ ว่าปั้นมันมีคนที่ชอบแล้วอะ”
“เฮ้ย! จริงดิรัณ! ทำไมไม่เค้าไม่รู้อะ” ‘รัณ’ หรือ ‘กรัณรัตฐ์ วิไรโลวิณ’ เพื่อนของโรสเช่นกัน เธอเป็นคนที่กวนประสาท แต่พึ่งพาได้ นิสัยคล้ายปั้นและโรส

“อืม รู้ป่าวว่าคนที่ปั้นชอบอะ มันเป็นใคร”
“ไม่อะ ดูไม่ออก”
“คนที่มันชอบน่ะ คือวิณ เพื่อนสนิทแกนั่นแหละ” โรสรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงมา เหมือนตัวเองกำลัง ช็อก

“หรอ พึ่งรู้นะเนี่ย (o.O)” แต่เธอก็มีสติมากพอที่จะแสดงละครหลอกเพื่อน
“อืม ตอนรู้ก็ช็อกเหมือนกัน ไม่นึกว่าคนอย่างยัยนั่นจะชอบใครเป็นด้วย หืม…. แกเป็นอะไรหรือเปล่าโรส หน้าแกดูแปลกๆนะ”
“อืม เปล่าหรอกแค่ช็อกน่ะ ที่รู้ว่าคนอย่ายัยนั่นจะชอบใครเป็นด้วย” แล้วก็รู้สึกช็อกที่ไปแอบรักคนๆเดียวกับเพื่อนเท่านั้นเอง โรสคิด
“หรอ นั่นสิน้าาาาา ชาตินี้จะมีคนชอบยัยนั่นลงไหมเนี่ย เฮ้ออออ เออ ใช่! ต้องไปแล้วแหละ นัดไอ้ศักดิ์ไว้” ‘ศักดิ์’ หรือ ‘วิศักดิชัย เนืองนิตย์’ ชื่อเล่นคือ ‘วิศักดิ์’ แต่เพื่อนๆชอบเรียกกันว่า ‘ศักดิ์’ มากกว่า

“อืม งั้นเค้ากลับบ้านก่อนนะ บาย”
“บาย” หลังจากที่รัณไปแล้วโรสก็เดินไป คิดไปเรื่องของวิณและปั้นจนได้ข้อสรุปว่า เอาล่ะ! คงจะได้เวลาตัดใจแล้วสินะ ไม่ว่าจะยากแค่ไหน แต่ ฉันจะตัดใจจากวิณให้ได้ พอได้ข้อสรุปแล้วโรสก็เดินกลับบ้านไปอย่างลำบากใจนิดหน่อย แต่ด้วยความที่เป็นคนราเริงจึงไม่ค่อยเป็นปัญหา พอมาถึงหน้าห้องของตน โรสก็นึกถึงบทสนทนาเมื่อก็อีกครั้ง ก่อนจะสะดุดใจอย่าหนึ่งว่า

นี่สรุปปั้นมันหึงฉันกับวิณเรอะ! (o.O) ปั้นนิ่งคิดอยู่ซักพักแล้วเข้าห้องไป

 

ฮุๆๆ เสียใจด้วยนะหนูโรส

บทที่ 2- ข้าวปั้นเป็นอะไร!? (1)

กริ๊งงงงง!

“เอาล่ะค่ะ นักเรียนครูขอสั่งงานหน่อยนะคะ ครูขอให้นักเรียนไปทำแบบฝึกหัดสังคมมา 30 ข้อนะคะ เอาล่ะค่ะ เลกเรียนได้” พอครูมาลีพูดจบ ฉันก็รีบไปชวนเจ๊กับหว้าลงไปพัก ถ้าถามว่าทำไมรีบนัก เพราะว่ามัน…..มันหิวแล้วอ่า T^T (อ้อ! อย่าถามไรท์นะคะว่าทำไมถึงไม่อธิบายตอนที่ครูมารีสอน เพราะ ไม่รู้จะอธิบายยังไงน่ะค่ะ ごめんなさいนะคะ : ฮิเมะ)

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงที่ได้ยินน่ะเป็นสียงวิ่งของพวกฉันที่ลงบันไดมาเองแหละ พวกฉัน ไม่สิ ฉันกับปั้นสองคนมากกว่ารีบวิ่งไปเปิดประตูโรงอาหารคนละด้านแล้วแยกกันไปซื้ออาหารกันคนละร้าน แล้วไม่ต้องห่วงว่าจะหากันเจอไหม เพราะว่าเรามีที่ประจำกัน เพราะงั้นไม่ต้องห่วง

หลายนาทีผ่านไป

“โห ปั้น แกจะซื้อไปกินเองหรือซื้อไปฝากเพื่อนละเนี่ย ห๊ะ!?” ฉันถามเองแหละ ก็ดูวันนี้มันซื้อสิ ก๊วยเตี๋ยว 2 ชาม ไก่ทอด 3 ชิ้น ลาบ 1 ชามใหญ่กับข้าวเหนียว 1 ห่อ มันควรเอาไปกินนเดียวปะวะ!?
“เอ๊า! ก็มันหิวนิ ทำไงได้วะ” ดูมันๆ ยังไม่สำนึกอีก -_-^
“เออ! ตังค์หมดไม่รู้ด้วยนะเว้ย!”
“มันตังค์ฉัน เกี่ยวไรกับแก” อ้าวๆ ไอ้นี่วอนละๆ
“เออก็ได้วะ! คนอุตส่าห์เป็นห่วง” เชอะ! ไอ้เพื่อนบ้าฉันกินของฉัน ไม่ไปยุ่งกับตังค์และข้าวของแกก็ได้ เชอะ!

“ว่าแต่ปั้น แกเองก็เหมือนกันไอ้แมว ซื้อราเมนมาทำไมตั้ง 2 ชาม”
“ก็ชามเดียวมันไม่อิ่มอะ แล้วฉันก็ไม่ใช่แมวนะ หว้าจัง -^- เชอะ” แงๆ หนูไม่ใช่แมวนะ
“จ้าๆ ไม่ก็ไม่”
“เอ๊ะ! พึ่งสังเกต พวกแกมาตอนไหนอะ” สงสัยคุยกับปั้นแล้วก็หว้าเพลินแฮะ ถึงไม่รู้ตัว
“มาตั้งนานแล้วโรส” คนนี้ชื่อว่า ‘วรารัตฒ์ รุ่งศิริ (วะ-รา-รัด วิ-ไช-สิ-หริ)’ ชื่อเล่นชื่อ ‘ไอติม’ หรือจะเรียกว่า ‘ติม’ก็ได้
“แกไม่สังเกตเอง” ยัยนี่ชื่อ ‘รภัล วิริรัตณ์’ ชื่อเล่นชื่อ ‘ริสซี่’ หรือจะเรียกเธอว่า ‘ริส’ ก็ได้
“เออๆ รีบกินเร็วๆเหอะ เดี๋ยวไปเรียนคอมไม่ทัน” ถึงจะเหลือเวลาอีกนานก็เถอะ….. ฉันคิดในใจ
“อื้ม” จากนั้นเราก็ไม่พูดอะไรกันอีกเลย

หลายนาทีผ่านไป

พอขึ้นมาถึงห้องเรียนปุ๊ป คุณครูหนิงก็เร่งให้รีบเก็บของต่อแถวไปเรียนคอมพอดี ส่วนที่พวกฉันก็เลยรีบกันน่ะ เพราะเดี๋ยวอดเล่นคอมเวลาทำงานเสร็จไงล่ะ เพราะพอทำงานที่ครูสั่งเสร็จแล้ว ครูจะให้ทำอะไรก็ได้ เอาล่ะ! ครูเรียกแล้วฉันต้องรีบไปต่อแถวก่อนนะ

หลายนาทีผ่านไป (อีกแระ)

พอพวกเรามาถึงห้องคอมหัวหน้าห้องก็บอกให้เรารอคุณครูหน้าห้อง

“อุ๊ย! รูปนั้นสวยอะ” เสียงของคนข้างหลังฉันเอง
“อืม สวยจริงๆแหละ วิณสวยมากกกกก รูปนั้นก็เท่นะ! รูปของบลาสเตอร์เบลด”
“จริงๆด้วย!” หลังจากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนคุณครูให้เข้าห้องนั่นแหละ

“เอาล่ะ นักเรียนคะ วันนี้ครูจะให้นักเรียนทำปก Port คงไม่มีใครทำไม่ได้ใช่ไหมคะ เพราะเราทำกันตั้งแต่เรียน ป.1 แล้ว เอาล่ะค่ะ ถ้าทำเสร็จแล้วเรียกครูนะคะ ครูจะปล่อยให้ไปเล่นคอมกันะคะ” หลังจากที่ครูพูดจบทุกคนก็รีบทำกันใหญ่เลย เพราะจะได้เล่นเกม Facebook ฯลฯ กันนั่นแหละ

5 นาทีผ่านไปหลังจากทำงาน

“โรส ยังไม่เริ่มทำอีกหรอ” วิณที่นั่งข้างๆพูด
“อืม นึกไม่ออกน่ะ นั่นวิณทำรูปคริสต์มาสหรอ?” ฉันถาม
“อืม นึกไม่ออกน่ะ”
“อืม งั้นฉันทำ………..อ๊ะ! นึกออกแล้ว! ทำรูปแมวดีกว่า”
“ก็ดีนะ เหมาะกับโรสดี”
“ง่า…….วิณพูดแบบนีหมายความว่าไง! -^-” งอนแล้ว เชอะ!

“5555” ขี้โกง! หัวเราะแบบนั้นฉันจะไปงอนได้ยังไงเล่า! โถ่!
“ทำงานเหอะ วิณ” ในที่สุดฉันก็ตัดบท
“อืม” เขาตอบกลับ

ฉันยังไมได้บอกสินะว่าคนนี้เป็นใคร เขาชื่อ ‘นวิณภัทร ศิริเรือง’ ชื่อเล่นชื่อ ‘นวิณ’ หรือจะเรียกว่า ‘วิณ’ ก็ได้ เขาคือคนที่ทำให้ฉันใจเต้นตึกตักตลอดเวลาที่อยู่กับเขา เขาคือคนที่ทำให้ฉันอยากอยู่กับเขาตลอดไป เขาคือคน……ที่เป็น รักแรก ของฉัน แต่ฉันคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้หรอก ในเมื่อเขามองฉันเป็นแค่ เพื่อนสนิท ฉันยังคงคิดเสมอว่าในเน็ตที่บอกว่า กรุ๊ปเลือด B มักแอบรักคนมีเจ้าของเสมอ กับ รักแรกมักไม่สมหวัง คงจะเป็นจริง เพราะเขาไม่เคยคิดเกินเลยกับฉันไปมากกว่าคำว่า เพื่อนสนิท เลยแม้แต่น้อย…….

เอาล่ะ! แหมดราม่าไปกับเรื่องของฉันพอแล้วล่ะมั้ง มาๆฉันขอไปทำงานก่อนแป็ปนึง เดี๋ยวมา

15 นาทีผ่านไป

“เสร็จแล้ว!” อืมเร็วกว่าที่คิดแฮะ “อ่านนิยายดีกว่า”
“โรส กันดั้มตัวนี้มัน….เอ่อ…มาดูเองเถอะ” หืมไหน? เอิ่ม…..มันช่าง…..
“เอิ่ม…..มัน…..หวานไปปะ?”
“55555 คนลงคงจะลงเอาฮามั้ง”
“คงงั้น” ว่าแล้วก็ยังไหล่แล้วกลับไปอ่านนิยายต่อ ก็เมื่อกี้เข้าไปใกล้เกินไปจนหน้าด้านข้างห่างกันไม่กี่เซนฯ ถึงจะดูเหมือนไม่มีอะไร……. แต่มันก็เขินนะ! ดีนะที่ฉันเป็นพวกเก็บอารมณ์เก่ง ไม่งั้นได้เห็นฉันหน้าแดงไปแล้ว!

“อันนี้ก็เท่นะ” วิณพูด
“นั่นสิ อ๊ะ! สีดำอันนั้นก็สวย” ฉันต่อ
“อืม สีทองก็สวย” หลังจากที่วิณพูดประโยคนี้ฉันก็ไปเล่นคอมตัวเองต่อ แต่ฉันไม่ได้เปิดนิยายนะ ฉันเปิดรูป แฟรี่เทลต่างหาก

“อื้อหือ รูปนี้นัทสึโคตรโหดอะ” ฉันพูด
“ไหนๆ จริงๆด้วยโหดว่ะ” วิณตอบแถมยังยื่นหน้ามาดูใกล้ๆอีก เขินเป็นนะว้อย!!

แล้วพวกเราก็คุยสัพเพเหระ ชื่นชมและวิจารณ์รูปอีกเช่นเคย เฮ้อ! อีหรอบเดิมอีกแล้ว แทบไม่มีครั้งไหนเล้ยยยยย! ที่ฉันได้อ่านนิยายในวิชาคอม เพราะต้องมานั่งดูรูปแล้วก็คุยกับวิณแล้วก็ ติม หว้า แล้วก็ น้ำ กับน้ำแล้วก็คนอื่นๆจะไม่ค่อยได้คุยกันมากนักในวิชาคอม โดยเฉพาะยัยปั้น เพราะอะไรน่ะหรอ!? เพราะว่าที่นั่งเราไกลกันมากน่ะสิ คิดดูนะ ฉันเลขที่ 15 ติมเลขที่ 10 น้ำเลขที่ 11 หว้าเลขที่ 13 วิณเลขที่ 16 ส่วนปั้นน่ะหรอ ก็เลขที่ 24 น่ะสิ!! ไกลสุดๆเอาล่ะๆขอไปเล่นคอมก่อนนะ

หลายนาทีผ่านไปจนจบคาบคอม

“นี่ๆ โรส คาบคอม แกกับวิณสวีตกันอีกแล้วน้าาาาา ไม่เกรงใจเพื่อนเล้ยยย” อ่า…ประโยคนี้ยัยหว้าพูด

“นั่นสิน้าาาา พวกฉันเชียร์เต็มที่ ยังมีพวกที่จิ้นแกกับวิณอยู่ไม่น้อยเลยน้าาาาาา” ไอติมก็อีกคน

“พอเหอะ! ไอ้อะไรบ้าๆแบบเนี๊ยะ เบื่อแล้ว จับคู่ฉันกับคนโน้นคนนี้อยู่ได้”
“ก็มันน่าสนุกดีนี่! อีกอย่างแกกับวิณดูเหมาะสมกันมากกกกกก”
“อย่ามาพูดอย่างนั้นนะยะ ไอ้หว้า! เหมาะตรงไหนมิทราบ!?” เฮอะ! เหมาะสมกันแต่ถ้าเขาไม่รัก มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก

“ตรงไหนก็ตรงนั้นแหละ!” อ้าว! ไอ้หว้านี่วอนวุ้ย!
“ไอ้…..” ฉันพูดไม่จบประโยค (เพราะพูดได้คำเดียว) ติมก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
“เห้ย แต่เค้าว่าหว้าพูดถูกนะ โรสกับวิณเหมาะสมกันมาก” เอ๊ะ! บอกว่าไม่ก็ไม่สิวะ
“เออๆ เหมาะก็เหมาะ ขี้เกียจเถียงกับพวกแกแล้ว” ฉันพูดตัดบท
“แน่ๆ ยอมรับแล้วใช่ปะ” หว้าพูด ส่วนติมน่ะหรอ ก็พยักหน้าเอออออยู่น่ะสิ!
“……” ฉันเงียบเพื่อัดบทอีกครั้ง และโชคเข้าข้างฉันที่ถึงห้องเรียนพอดี

พอมาถึงโต๊ะฉันรู้สึกแปลกใจมาก เพราะปั้นเงียบมากผิดปกติ ถึงปกติบางทีจะเงียบก็เถอะ แต่นี่มันเงียบเกินไป พอฉันลองูเข้าไปในตาของปั้น พบว่าปั้นมีอารมณ์กรุ่นโกรธอยู่แต่ไม่รู้ว่าไปโกรธใครที่ไหนมาเนี่ยสิ

“ปั้น แกไปโกรธใครมาอะ”
“……” เงียบ มันเงียบ
“เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าฉันอะ?”
“……”เงียบแบบนี้ ชัวร์! ชัวร์เลย! ยัยนี่โกรธฉัน ว่าแต่เรื่องอะไรอะ?
“แกโกรธฉันเรื่อง’ไรอะ” งงนะเนี่ย

“……” อ่าวเฮ้ย! แบบนี้จะรู้เรื่องไหมเนี่ย!?

ยังไม่ทันจะรู้เรื่องเล๊ย! ครูเสาร์ที่สอนวิชาการงานดันมาพอดี ฮึ่ยแล้วจะรู้ไหมเนี่ย! ว่าเจ๊โกรธเราจริงรึเปล่า!? แล้วโกรธเรื่องอะไร!? ไม่ยอมบอกอะไรซักคำมันน่าโมโหหมือนกันนะเฟ้ย! ฮึ่ย! ตอนนี้ฉันได้แต่อุทานในใจอย่างเดียวเลย
ไอ้ปั้นเป็นไรวะเนี่ยยยยยยยยย!?

บทที่ 1- เช้าที่แสนวุ่น!

ฮายยยยย! หวัดดีจ้า นักอ่านทุกๆคน แฮ่ม! ต้องแนะนำตัวก่อนสินะ ฉันชื่อ ‘ลลิลภัทร วิชัยศิริ (ละ-ลิน-พัด วิ-ไช-สิ-หริ)’ ชื่อเล่นชื่อ ‘โรเซล่า’ คนสนิทเท่านั้น ฉันถึงจะอนุญาตให้เรียก ‘โรส’ ฉันอยู่ที่คอนโด DAY กับเพื่อนสนิทผู้อาศัยของฉัน ‘เน่ภัทร คิมิโนะ’ ชื่อเล่นชื่อ ‘ข้าวปั้น’ คนสนิทยัยนี่ถึงจะยอมให้เรียก ‘ข้าว’ ไม่ก็ ‘ปั้น’ แปลกเนอะ ยัยนี่เป็นคนไทยแท้ๆแต่นามสกุลดันเป็นภาษาญี่ปุ่น เอาละตอนนี้กี่โมงแล้วนะ อืม ตี 5 ครึ่ง ไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่า

หลายนาทีผ่านไป

ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วล่ะ อืม ตอนนี้ก็ 5.55 หืมเลขสวยดีนี่ เฮ้ย! ไม่ใช่ละ ยัยปั้นยังไม่ตื่นอีกหรอเนี่ย ให้ตายสิ
“ปั้น ปั้น ปั้น ข้าวปั้น ไอ้ข้าวปั้น ตื่นสิโว้ยยยยย” ยัยนี่เมื่อไหร่จะตื่นวะ ปลุกยากทุกทีเลย ให้ตายสิ!
“งืม……อะไร….ถ้าไม่มีอะไรขอนอนต่อนะ” ยัยนั่นตื่มขึ้นมาอย่างงัวเงียแล้วนอนต่อ

“เฮ้ย! ไอ้ปั้น! วันนี้มีเรียนนะโว้ยยยย! ตื่นสิวะ!” ยัง ยัง ยังไม่ตื่น
“ไอ้ปั้น แกจะไม่ตื่นใช่มั้ย -_-^”
“……..” หึ! ไม่ตอบแสดงว่ายังไม่ตื่น
“แกจะไม่ตื่นดีๆใช่มั้ย!? ได้! ขอโทษล่วงหน้าแล้วกัน!” โว้ยยยยย! ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย!

ปั้ก! ตึง!

อย่าถามชั้นนะว่าเสียงอะไร เสียงชั้นถีบยัยปั้นตกเตียงเนี่ยแหละ อยากปลุกยากดีนัก

“โอ้ย! โรส ถีบฉันทำไมเนี่ยยยยย!? โอ้ยยยยย! เจ็บตูดโว้ยยยยยย!” เออ ตื่นมาก็โวยวายเลยนะแก แต่ฉันไม่สนอะ ตอนนี้ 6.20 แล้ว! แล้วฉันไม่อยากไปโรงเรียนช้าด้วย!
“ไม่ต้องมาโอดครวญเลย ตอนนี้ 6.20 แล้ว จะไปมั้ยโรงเรียนอะ -­_-^”

“เออ! ไปก็ได้ ไม่เห็นต้องทำหน้าโหดเลยง่า T^T” โหมดนี้อีกละ ทุกทีที่ฉันไม่ก็ยัยนี่เข้าโหมดนี้ ต้องมีคนใดคนหนึ่งเรียกสติให้โหมดเดิมกลับมา ไม่ก็เพื่อนสนิทอีกคนของพวกฉันเนี่ยแหละที่เป็นคนเรียก ไม่งั้นก็ปัญญาอ่อนอยู่แบบนั้นตลอดนั่นแหละ
“ไม่ต้องมาปัญญาอ่อนเลยยัยปั้น รับไปอาบน้ำเลยเดี๋ยวเตรียมชุดกับยูนิฟอร์มให้”
“เออๆไปและ แต่จะว่าไปวันนี้แกน่ารักแฮะ” แล้วมันก็เข้าห้องน้ำไป

แอ๊ด! ปัง!

บอกไม่เคยจำเลยใช่มั้ยเนี่ยว่าให้ปิดประตูเบาๆ ว่าแต่…..ยัยนั่นใช้อะไรดูวะ ว่าน่ารัก ก็แค่แต่งเสื้อยืดสีส้มกับกางเกงยีน สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงินปักตราโรงเรียน แล้วก็มัดผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นหางม้าแค่นั้นเอง ฉันไม่ค่อยชอบปล่อยผมเท่าไหร่ เพราะว่ามันร้อน อากาศบ้านเราก็ร้อนอยู่แล้วจะไปทำให้มันร้อนเพิ่มทำไม อืม……รีบเตรียมชุดให้เจ๊แกดีกว่าแฮะ

หลายนาทีผ่านไป

แอ๊ด! ปัง!

“ฟูว์ น้ำเย็นดีชะมัด ^^”
“อาบเสร็จแล้วมานี่ เอาชุดไปใส่ไป๊ 6.43 แล้ว”
“เออๆ เร่งจัง -_-“

เวลาผ่านไปซักพัก

“เสร็จแล้ว” อืม…..ฉันเลือกชุดได้ถูกจริงๆแฮะ เสื้อสีฟ้าลายกระต่ายกับกางเกงยีน ทับด้วยเสื้อยูนิฟอร์มของโรงเรียน สวยเหมาะกับผมสีดำของยัยนี่สุดๆ
“อืม มาเอาที่มัดผมไป” ฉันยืนที่มัดผมให้ข้าวปั้น
“อ๋อก็ว่าอยู่ไหน อยู่ที่แกนี่เอง”
“อืม ไปได้แล้วเจ๊”

พวกฉันรีบวิ่งลงไปข้างล่างเพื่อรีบไปเอารถอย่างไว เพราะตอนนี้มัน 6.50 แล้ว! พอมาถึงฉันก็รีบเข้าไปนั่งในรถเก๋งสีดำของฉัน แน่นอนมาต้องมีรถของข้าวปั้นข้างๆเหมือนกันเปี๊ยบ! เพราะทั้งฉันและข้าวปั้นถึงจะไม่ไดเป็นฝาแฝดหรือพีน้องกัน แต่นิสัย สไตล์ และทุกอย่างแม้แต่ความคิด คล้ายกันทุกอย่าง! มันแปลกนะว่ามั้ย

โรงเรียนเซโรฟาเนีย

เมื่อฉันมาถึงก็รีบเอารถเข้าไปจอดในโรงจอดรถทันที ฉันกับข้าวปั้นรีบเข้าไปในอาคารเรียน ชั้น 4 ห้อง ม.5 VIP ทันที

“ทำไมวันนี้มาช้ากว่าเราอีกอะ ข้าวปั้น โรเซล่า” ไม่ทันไรก็โดนแขวะซะและ
“เจ๊ตื่นสายน่ะ” เจ๊ไม่สะทกสะท้านยังมีหน้ามานั่งหน้าตาเฉยอีก
“หรอ”

อืม…….ยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าไอ้คนที่แขวะพวกฉันอยู่เนี่ยชื่อ ‘น้ำฟ้า วรัตฒ์ชัย’ ชื่อเล่นชื่อ ‘น้ำ’ มันช่งไม่เข้ากับหน้าตาของยัยนั่นเอาซะเลย

“โรส ปั้น มาร้องเพลงกัน”
“อืม มาร้องกัน ปั้น หว้า” ยัยคนที่มาชวนพวกฉันร้องเพลง ชื่อ ‘วารุณี ชัยวิศักดิ์’ ชื่อเล่นชื่อ ‘ลูกหว้า’ หรือยากเรียกว่า ‘หว้า’ ก็ได้ตามใจ
“……” หืมทำไมตั้งแต่เข้ามาถึงดูเงียบๆ

ควับ!

ฉันหันหน้าไปทางที่นั่งข้างๆ ก็ยัยปั้นนั่นแหละ ปรากฏว่า ยัยนั่นหลับ! หลับค่ะหลับ! มิน่าทำไมถึงเงียบๆ ที่แท้หลับนี่เอง ให้ตายสิ!

“เจ๊! ตื่นโว้ยยยยย!” ฉันเข้าไปเขย่าตัวยัยนั่นอย่งบ้าคลั่งจนโต๊ะสะเทือน คิดดูละกันว่าแรงขนาดไหน
“โอ๊ยยย! คนจะนอน ง่วง!”

“ไม่ต้องมางงมาง่วงเลย! เมื่อคืนก็บอกให้นอนเร็วๆแล้วไม่เชื่อเอง”
“ก็มันนอนไม่หลับนี่!”
“เออ ชางเรื่องของแก แต่ตอนนี้ครูวาสนาจะมาแล้วโว้ยยย!”
“เฮ้ย! จริงอะ! โอเคๆลุกแล้วๆ” เหอๆจะกลัวก็ไม่แปลกหรอก ครูโหดซะขนาดนั้น

แอ๊ด!

พูดไม่ทันขาดคำคุณครูวาสนาในชุดเสื้อลายดอกฉบับคนแก่กับกางเกงธรรมดาๆ สวมทับด้วยชุดคลุมสีน้ำตาลปักตราโรงเรียน อ้อ! คงงงกันสินะ มา เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง

โรงเรียนเซราฟาเนีย เป็นโรงเรียนท่ให้เด็กแต่งหน้า แต่งตัว ทำผมยังไงก็ได้แต่ต้องใส่เสื้อคลุมยูนิฟอร์มโรงเรียน โดยแบ่งแบบนี้

1)   นักเรียนทั่วไป สีฟ้า

2)นักเรียนทุน สีเหลือง

3)นักเรียน VIP สีน้ำเงิน

4)คุณครู สีน้ำตาล

5)ผุ้คุมกฎ สีขาว

7)ประธานนักเรียน สีดำ

8)ผอ. สีเทา

ส่วนห้องแบ่งเป็น 1.ห้อง VIP ห้องคนรวย ฉลาด 2.ห้อง 1 ห้องเด็กฉลาดหรือห้องคิงนั่นแหละ 3.ห้อง 2 หรือห้องควีน 4.ห้อง 3,4,5 ห้องที่มีความสามารถทั่วๆไป

พอจะเข้าใจกันรึยังล่ะ อืม……ถ้าเข้าใจก็ดีแล้ว แต่ถ้าไม่เข้าใจเดี๋ยวมาอธิบายให้ฟังทีหลังละกัน เพราะตอนนี้ คุณครูเริ่มสอนแล้ว ยังหันมาที่คนข้างๆฉันที่เริ่มสักปงกแล้ว เฮ้อ! เข้าใจนะว่าไม่ชอบประวัติศาสตร์ เพระว่ามันน่าเบื่อ เพราะฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน มีแต่จำๆๆๆๆ แล้วก็จำ ไมรู้จะเรียนไปทำไมเรื่องในอดีตหรือคนที่ตายไปแล้ว เรียนไปก็ไม่ได้ใช้ แล้วก็กลับไปแก้ไขในอดีตไม่ได้อยู่ดี แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ………. ฉันอยากจะตบหัวยัยนี่ให้ตื่นละ อดทนหน่อยก็ไม่ได้ ถ้าคุณครูไม่อยู่นะ ป่านนี้แม่ตบหัวไปและ!

ให้ตายสิ! เป็นเช้าที่วุ่นวายจริงๆ