บทที่ 2- ข้าวปั้นเป็นอะไร!? (1)

กริ๊งงงงง!

“เอาล่ะค่ะ นักเรียนครูขอสั่งงานหน่อยนะคะ ครูขอให้นักเรียนไปทำแบบฝึกหัดสังคมมา 30 ข้อนะคะ เอาล่ะค่ะ เลกเรียนได้” พอครูมาลีพูดจบ ฉันก็รีบไปชวนเจ๊กับหว้าลงไปพัก ถ้าถามว่าทำไมรีบนัก เพราะว่ามัน…..มันหิวแล้วอ่า T^T (อ้อ! อย่าถามไรท์นะคะว่าทำไมถึงไม่อธิบายตอนที่ครูมารีสอน เพราะ ไม่รู้จะอธิบายยังไงน่ะค่ะ ごめんなさいนะคะ : ฮิเมะ)

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงที่ได้ยินน่ะเป็นสียงวิ่งของพวกฉันที่ลงบันไดมาเองแหละ พวกฉัน ไม่สิ ฉันกับปั้นสองคนมากกว่ารีบวิ่งไปเปิดประตูโรงอาหารคนละด้านแล้วแยกกันไปซื้ออาหารกันคนละร้าน แล้วไม่ต้องห่วงว่าจะหากันเจอไหม เพราะว่าเรามีที่ประจำกัน เพราะงั้นไม่ต้องห่วง

หลายนาทีผ่านไป

“โห ปั้น แกจะซื้อไปกินเองหรือซื้อไปฝากเพื่อนละเนี่ย ห๊ะ!?” ฉันถามเองแหละ ก็ดูวันนี้มันซื้อสิ ก๊วยเตี๋ยว 2 ชาม ไก่ทอด 3 ชิ้น ลาบ 1 ชามใหญ่กับข้าวเหนียว 1 ห่อ มันควรเอาไปกินนเดียวปะวะ!?
“เอ๊า! ก็มันหิวนิ ทำไงได้วะ” ดูมันๆ ยังไม่สำนึกอีก -_-^
“เออ! ตังค์หมดไม่รู้ด้วยนะเว้ย!”
“มันตังค์ฉัน เกี่ยวไรกับแก” อ้าวๆ ไอ้นี่วอนละๆ
“เออก็ได้วะ! คนอุตส่าห์เป็นห่วง” เชอะ! ไอ้เพื่อนบ้าฉันกินของฉัน ไม่ไปยุ่งกับตังค์และข้าวของแกก็ได้ เชอะ!

“ว่าแต่ปั้น แกเองก็เหมือนกันไอ้แมว ซื้อราเมนมาทำไมตั้ง 2 ชาม”
“ก็ชามเดียวมันไม่อิ่มอะ แล้วฉันก็ไม่ใช่แมวนะ หว้าจัง -^- เชอะ” แงๆ หนูไม่ใช่แมวนะ
“จ้าๆ ไม่ก็ไม่”
“เอ๊ะ! พึ่งสังเกต พวกแกมาตอนไหนอะ” สงสัยคุยกับปั้นแล้วก็หว้าเพลินแฮะ ถึงไม่รู้ตัว
“มาตั้งนานแล้วโรส” คนนี้ชื่อว่า ‘วรารัตฒ์ รุ่งศิริ (วะ-รา-รัด วิ-ไช-สิ-หริ)’ ชื่อเล่นชื่อ ‘ไอติม’ หรือจะเรียกว่า ‘ติม’ก็ได้
“แกไม่สังเกตเอง” ยัยนี่ชื่อ ‘รภัล วิริรัตณ์’ ชื่อเล่นชื่อ ‘ริสซี่’ หรือจะเรียกเธอว่า ‘ริส’ ก็ได้
“เออๆ รีบกินเร็วๆเหอะ เดี๋ยวไปเรียนคอมไม่ทัน” ถึงจะเหลือเวลาอีกนานก็เถอะ….. ฉันคิดในใจ
“อื้ม” จากนั้นเราก็ไม่พูดอะไรกันอีกเลย

หลายนาทีผ่านไป

พอขึ้นมาถึงห้องเรียนปุ๊ป คุณครูหนิงก็เร่งให้รีบเก็บของต่อแถวไปเรียนคอมพอดี ส่วนที่พวกฉันก็เลยรีบกันน่ะ เพราะเดี๋ยวอดเล่นคอมเวลาทำงานเสร็จไงล่ะ เพราะพอทำงานที่ครูสั่งเสร็จแล้ว ครูจะให้ทำอะไรก็ได้ เอาล่ะ! ครูเรียกแล้วฉันต้องรีบไปต่อแถวก่อนนะ

หลายนาทีผ่านไป (อีกแระ)

พอพวกเรามาถึงห้องคอมหัวหน้าห้องก็บอกให้เรารอคุณครูหน้าห้อง

“อุ๊ย! รูปนั้นสวยอะ” เสียงของคนข้างหลังฉันเอง
“อืม สวยจริงๆแหละ วิณสวยมากกกกก รูปนั้นก็เท่นะ! รูปของบลาสเตอร์เบลด”
“จริงๆด้วย!” หลังจากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนคุณครูให้เข้าห้องนั่นแหละ

“เอาล่ะ นักเรียนคะ วันนี้ครูจะให้นักเรียนทำปก Port คงไม่มีใครทำไม่ได้ใช่ไหมคะ เพราะเราทำกันตั้งแต่เรียน ป.1 แล้ว เอาล่ะค่ะ ถ้าทำเสร็จแล้วเรียกครูนะคะ ครูจะปล่อยให้ไปเล่นคอมกันะคะ” หลังจากที่ครูพูดจบทุกคนก็รีบทำกันใหญ่เลย เพราะจะได้เล่นเกม Facebook ฯลฯ กันนั่นแหละ

5 นาทีผ่านไปหลังจากทำงาน

“โรส ยังไม่เริ่มทำอีกหรอ” วิณที่นั่งข้างๆพูด
“อืม นึกไม่ออกน่ะ นั่นวิณทำรูปคริสต์มาสหรอ?” ฉันถาม
“อืม นึกไม่ออกน่ะ”
“อืม งั้นฉันทำ………..อ๊ะ! นึกออกแล้ว! ทำรูปแมวดีกว่า”
“ก็ดีนะ เหมาะกับโรสดี”
“ง่า…….วิณพูดแบบนีหมายความว่าไง! -^-” งอนแล้ว เชอะ!

“5555” ขี้โกง! หัวเราะแบบนั้นฉันจะไปงอนได้ยังไงเล่า! โถ่!
“ทำงานเหอะ วิณ” ในที่สุดฉันก็ตัดบท
“อืม” เขาตอบกลับ

ฉันยังไมได้บอกสินะว่าคนนี้เป็นใคร เขาชื่อ ‘นวิณภัทร ศิริเรือง’ ชื่อเล่นชื่อ ‘นวิณ’ หรือจะเรียกว่า ‘วิณ’ ก็ได้ เขาคือคนที่ทำให้ฉันใจเต้นตึกตักตลอดเวลาที่อยู่กับเขา เขาคือคนที่ทำให้ฉันอยากอยู่กับเขาตลอดไป เขาคือคน……ที่เป็น รักแรก ของฉัน แต่ฉันคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้หรอก ในเมื่อเขามองฉันเป็นแค่ เพื่อนสนิท ฉันยังคงคิดเสมอว่าในเน็ตที่บอกว่า กรุ๊ปเลือด B มักแอบรักคนมีเจ้าของเสมอ กับ รักแรกมักไม่สมหวัง คงจะเป็นจริง เพราะเขาไม่เคยคิดเกินเลยกับฉันไปมากกว่าคำว่า เพื่อนสนิท เลยแม้แต่น้อย…….

เอาล่ะ! แหมดราม่าไปกับเรื่องของฉันพอแล้วล่ะมั้ง มาๆฉันขอไปทำงานก่อนแป็ปนึง เดี๋ยวมา

15 นาทีผ่านไป

“เสร็จแล้ว!” อืมเร็วกว่าที่คิดแฮะ “อ่านนิยายดีกว่า”
“โรส กันดั้มตัวนี้มัน….เอ่อ…มาดูเองเถอะ” หืมไหน? เอิ่ม…..มันช่าง…..
“เอิ่ม…..มัน…..หวานไปปะ?”
“55555 คนลงคงจะลงเอาฮามั้ง”
“คงงั้น” ว่าแล้วก็ยังไหล่แล้วกลับไปอ่านนิยายต่อ ก็เมื่อกี้เข้าไปใกล้เกินไปจนหน้าด้านข้างห่างกันไม่กี่เซนฯ ถึงจะดูเหมือนไม่มีอะไร……. แต่มันก็เขินนะ! ดีนะที่ฉันเป็นพวกเก็บอารมณ์เก่ง ไม่งั้นได้เห็นฉันหน้าแดงไปแล้ว!

“อันนี้ก็เท่นะ” วิณพูด
“นั่นสิ อ๊ะ! สีดำอันนั้นก็สวย” ฉันต่อ
“อืม สีทองก็สวย” หลังจากที่วิณพูดประโยคนี้ฉันก็ไปเล่นคอมตัวเองต่อ แต่ฉันไม่ได้เปิดนิยายนะ ฉันเปิดรูป แฟรี่เทลต่างหาก

“อื้อหือ รูปนี้นัทสึโคตรโหดอะ” ฉันพูด
“ไหนๆ จริงๆด้วยโหดว่ะ” วิณตอบแถมยังยื่นหน้ามาดูใกล้ๆอีก เขินเป็นนะว้อย!!

แล้วพวกเราก็คุยสัพเพเหระ ชื่นชมและวิจารณ์รูปอีกเช่นเคย เฮ้อ! อีหรอบเดิมอีกแล้ว แทบไม่มีครั้งไหนเล้ยยยยย! ที่ฉันได้อ่านนิยายในวิชาคอม เพราะต้องมานั่งดูรูปแล้วก็คุยกับวิณแล้วก็ ติม หว้า แล้วก็ น้ำ กับน้ำแล้วก็คนอื่นๆจะไม่ค่อยได้คุยกันมากนักในวิชาคอม โดยเฉพาะยัยปั้น เพราะอะไรน่ะหรอ!? เพราะว่าที่นั่งเราไกลกันมากน่ะสิ คิดดูนะ ฉันเลขที่ 15 ติมเลขที่ 10 น้ำเลขที่ 11 หว้าเลขที่ 13 วิณเลขที่ 16 ส่วนปั้นน่ะหรอ ก็เลขที่ 24 น่ะสิ!! ไกลสุดๆเอาล่ะๆขอไปเล่นคอมก่อนนะ

หลายนาทีผ่านไปจนจบคาบคอม

“นี่ๆ โรส คาบคอม แกกับวิณสวีตกันอีกแล้วน้าาาาา ไม่เกรงใจเพื่อนเล้ยยย” อ่า…ประโยคนี้ยัยหว้าพูด

“นั่นสิน้าาาา พวกฉันเชียร์เต็มที่ ยังมีพวกที่จิ้นแกกับวิณอยู่ไม่น้อยเลยน้าาาาาา” ไอติมก็อีกคน

“พอเหอะ! ไอ้อะไรบ้าๆแบบเนี๊ยะ เบื่อแล้ว จับคู่ฉันกับคนโน้นคนนี้อยู่ได้”
“ก็มันน่าสนุกดีนี่! อีกอย่างแกกับวิณดูเหมาะสมกันมากกกกกก”
“อย่ามาพูดอย่างนั้นนะยะ ไอ้หว้า! เหมาะตรงไหนมิทราบ!?” เฮอะ! เหมาะสมกันแต่ถ้าเขาไม่รัก มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก

“ตรงไหนก็ตรงนั้นแหละ!” อ้าว! ไอ้หว้านี่วอนวุ้ย!
“ไอ้…..” ฉันพูดไม่จบประโยค (เพราะพูดได้คำเดียว) ติมก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
“เห้ย แต่เค้าว่าหว้าพูดถูกนะ โรสกับวิณเหมาะสมกันมาก” เอ๊ะ! บอกว่าไม่ก็ไม่สิวะ
“เออๆ เหมาะก็เหมาะ ขี้เกียจเถียงกับพวกแกแล้ว” ฉันพูดตัดบท
“แน่ๆ ยอมรับแล้วใช่ปะ” หว้าพูด ส่วนติมน่ะหรอ ก็พยักหน้าเอออออยู่น่ะสิ!
“……” ฉันเงียบเพื่อัดบทอีกครั้ง และโชคเข้าข้างฉันที่ถึงห้องเรียนพอดี

พอมาถึงโต๊ะฉันรู้สึกแปลกใจมาก เพราะปั้นเงียบมากผิดปกติ ถึงปกติบางทีจะเงียบก็เถอะ แต่นี่มันเงียบเกินไป พอฉันลองูเข้าไปในตาของปั้น พบว่าปั้นมีอารมณ์กรุ่นโกรธอยู่แต่ไม่รู้ว่าไปโกรธใครที่ไหนมาเนี่ยสิ

“ปั้น แกไปโกรธใครมาอะ”
“……” เงียบ มันเงียบ
“เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าฉันอะ?”
“……”เงียบแบบนี้ ชัวร์! ชัวร์เลย! ยัยนี่โกรธฉัน ว่าแต่เรื่องอะไรอะ?
“แกโกรธฉันเรื่อง’ไรอะ” งงนะเนี่ย

“……” อ่าวเฮ้ย! แบบนี้จะรู้เรื่องไหมเนี่ย!?

ยังไม่ทันจะรู้เรื่องเล๊ย! ครูเสาร์ที่สอนวิชาการงานดันมาพอดี ฮึ่ยแล้วจะรู้ไหมเนี่ย! ว่าเจ๊โกรธเราจริงรึเปล่า!? แล้วโกรธเรื่องอะไร!? ไม่ยอมบอกอะไรซักคำมันน่าโมโหหมือนกันนะเฟ้ย! ฮึ่ย! ตอนนี้ฉันได้แต่อุทานในใจอย่างเดียวเลย
ไอ้ปั้นเป็นไรวะเนี่ยยยยยยยยย!?